กรี้ดดดดดดดดดดดดด........ฮ่าๆ...ไปปล่อยแก่ที่ดรีมเวิล์ด มาล่ะ..

วันที่ 28 กุมภาพันธ์  2553  ..(กระเจียวเพิ่งเคยไปครั้งแรกล่ะ..อายุจนปูนนี้..)

เคยไปแต่..สวนสยาม กับ แดนเนรมิต..(ตอนเป็นวัยรุ่น 55+ รุ่นไหน เดาได้ชิมิ )

 

ภูมิใจที่สุดในชีวิต..ที่สามารถขับรถพาน้องขนุนไปดรีมเวิล์ดได้ด้วยตนเอง..

โดยไม่ต้องพึ่งแท๊กซี่ หรือ ขสมก..(เก่งป่ะ ..ตอบเอง..เก่งโคตร..555 )

 

เล่าด้วยรูปถ่ายเลยดีกว่า...แต่ว่าภาพจะแบบว่า เบลอๆนะ..เบลอว่าเรอทัก..

เพราะอยากมีรูปตัวเองเยอะๆ..เลยให้คุณพี่สาวเป็นคนถ่ายรูป..

แต่คุณพี่สาวออกตัวไว้ก่อนแล้วว่า..

"เฮ้ย..ฉันมือสั่นนะโว้ย..ภาพเบลออย่ามาโทษเค้านะ.."

อืม..ไม่เป็นไรหรอก...แต่พอเห็นภาพถ่าย..อ๊ากซ์์์!!!! แกสั่นได้ขนาดนี้เลยเหรอ..55+

 

 

ถึงแล้ววววว....มา มา...แอ๊คชั่นกับป้ายกันก่อน...

(ร่าเริงอยู่คนเดียว..น้องขนุนมันขี้เขิล...)

 

 

 

 

 

 

 ภายในบ้านยักษ์.. อุปกรณ์ต่างๆ ก็จะใหญ่ยักษ์ไปหมด..

 

 

ที่ตักขยะ ยักษ์ ยักษ์..กับ เด็กยักษ์..เพราะแม่เป็นยักษ์...

 

 

เก้าอี้โยก ยักษ์ ยักษ์..กับคนแคระ ทั้งสอง..

 

 

 

รองเท้า อย่างยักษ์..คิดดูว่า รองเท้าใหญ่อย่างนี้...Teen จะขนาดไหน..

 

 

เด็กดำ นั่งเล่น ..โจ๊ะ โจ๊ะ ...(เด็กทาลึ่ง..)

 

 

เอาล่ะ ได้เวลากรี้ดดดดดดดดดด...กันอย่างบร้าระห่ำ แล้ว...

นู๋จาเล่น รถไฟเหาะตีลังกา..ไปกันเร้ววววว... เย้ๆ 

 


น้องขนุนยังยิ้มได้อยู่...หารู้ไม่..ว่าจะเจออะไรบ้าง..โฮะ โฮะ..

(ไม่มีใครบังคับซีนะ..ซีอยากเล่นมากกกกกกก)

 

พอรถไฟฟ้าค่อยๆเคลื่อนตัว ออกไป..และเริ่มแกว่งไกวเล็กน้อย..

 

น้องขนุน..กรี้ดดดดดดดดดด...ไม่เอ๊าาาาาาาาาาา..ไม่เอาาาาาาาาาาาา แล้ว...

แง๊ๆๆๆ..หนูจาลง หนูจาลง.....  (หันไปเห็น..น้ำตาไหลปรี้ๆๆ..สงสารจัง)

 

ไม่ได้หรอกลูก..อดทนนะ นะ..มาจับมือกันไว้แน่นๆ..เขาถอยไปจอดไม่ได้หรอก..

โอย..สงสารน้องขนุน แทบขาดใจ..น้องขนุน ตกใจกลัวแทบเสียสติ..

ได้แต่บอกน้องขนุนว่า..กรี้ดดดดๆๆ..ออกไปแรงๆ ดังๆๆ..เลยนะลูก..

แป๊ปเดียวเองไม่นานหรอก ..เดี๋ยวก็จบเกมส์แล้ว..

 

 กรี้ดดดดดดดดดดดด........อ๊ากซ์.....ไม่เอ๊า ไม่เอ๊าแล้ว...จาลง จ๊าลงเ่ด่วนี้..

 

ในที่สุด..ตีลังกา กันสิบเอ็ดสลบ....ก็จอดนิ่งสนิท..

 

จับน้องขนุน ออกจากรถไฟเหาะมากอด..โอ๋ๆๆๆๆ

โห้..น้องขนุน ตัวสั่น.. งันงก..น้ำตายังไหลซึมๆ หางตาอยู่เลย..

 

ดูดิ ไอ่หมอนี่..ถึงกับอ๊วกกกกกกกกแตกเลย...55+

 

 

แต่แป๊ปเดียวน้องขนุนก็ยิ้มออกแล้ว..เลยได้โอกาสสอนไปว่า..

 

"หนูต้องจำไว้ ว่า..ไม่ว่าหนูตัดสินใจทำอะไรลงไปก็ตาม..หนูต้องคิดไตร่ตรองให้รอบคอบก่