ฉันรู้ถึงกฎแห่งการดำเนินชีวิตดี ว่า เมื่อเราเติบใหญ่ เราคงต้องบินออกมาจากรัง จากครอบครัว ออกมาใช้ชีวิต ตามปกติธรรมดาของมนุษย์..
 
ฉันออกจากบ้านที่แสนอบอุ่นของฉัน ตอนอายุ 17 ปี เข้ามาเรียน มหาวิทยาลัย ในเมืองกรุงฯ ด้วยความมุ่งมั่น และความฝัน ว่าฉันจะต้อง มีชีวิตที่ดี .. ตามที่พ่อแม่ ฉันได้สั่งสอนมาตลอดว่า..

ถ้าไม่เรียนหนังสือ เกเร ไม่รักดี  ไม่เอาถ่าน..ก็ออกมา "ทำนา เลี้ยงควาย" ซะ..!!!
 
 
ฟังดูอาจดูรุนแรงสำหรับบางครอบครัว ที่ถูกบ่น หรือ สั่งสอนด้วยคำพูดแบบนี้..แต่ขอบอกว่า มันกระตุ้นต่อมความพากเพียรของฉันได้ดีมากทีเดียว...เพราะฉัน "ไม่อยากทำนา ไม่อยากเลี้ยงควาย"..แหะแหะ..
 
 
ฉันไม่ได้ดูถูกอาชีพสุจริต ของชาวนา..แต่ฉันยอมรับว่า.. ฉันก็รักสบาย อยากทำงานด้านอื่น มากกว่า ทำไร่ ทำนา ทำสวน เลี้ยงควาย แบบที่ฉันเห็น ปู่ยา ตายาย เขาปฏิบัติกันมา..
 
 
แต่ถ้าไม่ทีทางเลือกจริงๆ แน่นอนที่สุด ชีวิตต้องดำรงต่อไป..ฉันต้องเป็นชาวนาที่ดีได้แน่ๆ..ฉันมั่นใจ..และทุกวันนี้เวลาฉันมองเห็น ญาติสนิท หรือเพื่อนฝูง ที่เขายังยึดมั่นกับอาชีพ ชาวนา เขาก็ดูมีความสุข อบอุ่น มีครอบครัวที่น่ารัก น่าอิจฉา กันหลายคน..
 

 
บางทีฉันแอบคิดว่า..อาจเป็นฉัน ที่ผิดเอง..ที่คิดใฝ่สูง มุ่งหน้า หลีกหนี ความเป็น พื้นเพ ดั้งเดิมของตัวเอง.. ทั้งที่เรามีชีวิต แบบพอเพียง อย่างสุขสบายกับครอบครัว พ่อ แม่ พี่น้อง กันพร้อมหน้าอยู่แล้ว ใยฉันต้องทิ้งท่านเหล่านั้นมาด้วย..
 
 
เมื่อได้คิดดังนี้..ทำให้ฉันเกิด จิตตก กับตัวเองมากเลย..Tongue out


ฉันคิดถึง ครอบครัวอบอุ่น ของฉัน..ฉันคิดถึงพ่อ ที่ขี่มอเตอร์ไซด์ ไปไหน ไปกัน กับฉันตลอด..ฉันคิดถึงแม่ ที่ตกเย็น เราจะคิดว่า จะทำอะไรทานกันเป็นมื้อเย็นดี..แล้วเราก็นั่งทำกับข้าวด้วยกัน..เมื่อถึงมื้อเย็น ทุกชีิวิต 6 คน ในครอบครัว จะล้อมวง กินข้าวด้วยกัน อย่างเอร็ดอร่อย..ฉันมักเลียนแบบพ่อกับแม่ ..เมื่อเวลาทำน้ำพริก ผักต้ม พ่อกับแม่ฉัน จะใช้มือห้านิ้ว  เปิบข้าว เข้าปาก อย่างเอร็ดอร่อย..แถมกิน สะเดา ขมๆ ได้เป็นกำมือทีเดียว..(เก่งที่สุด )
 
 
 
เปรียบเทียบกันแล้ว..ฉันออกจากบ้านมาใช้ชีวิต ด้วยตัวฉันเอง มากกว่าเวลา ที่ฉันได้อยู่กับพ่อแม่ ช่วงเริ่มต้นของชีวิตซะอีก..ช่วง 17 ปีแรกของชีวิต พ่อกับแม่ เป็นฝ่ายดูแล ประคบ ประหงม ฟูมฟักฉันทุกวี่ ทุกวัน..

 
แต่เมื่อฉันก้าวขาออกมาจากบ้าน ฉันกลับเห็นแก่ตัว ดูแลแต่ตัวเอง....ฉันยังไม่ได้ กลับไป ใช้คืน วันเวลา  ตอบแทน ที่ท่านได้ ปลูกฝังเลี้ยงดูเรามาอย่างดีเลย..คิดดังนี้แล้ว ทำให้ท้อแท้ จิตตก..(น้ำตาไหลปรี่ๆ )  Tongue out

 
ฉันทำได้แค่เพียง กลับไปบ้าน ไปเยี่ยมท่าน บางเทศกาล กลับไปได้ ไม่เกิน 3-4-5 วัน ก็ต้องรีบกลับมา ทำงานอีกแล้ว.. ฉันนี่มันเป็นลูกสาว ที่แย่จริงๆ Tongue out
 
 
 
 
 
เมื่อฉันยังเล็ก..ท่านฟูมฟักฉัน อย่างดี อย่างที่ท่านจะทำไ้ด้
 
 
 
 
 
 
 
เมื่อฉันเติบใหญ่..ท่านทำได้ดีที่สุด คือคอยสนับสนุนฉัน ตามที่ฉันปรารถนา
 
 
 
 
 
 
เมื่อฉันกลับไปเยี่ยมบ้านแต่ละครั้ง ท่านจะไม่รีรอ ที่จะทำสิ่งเล็กๆน้อยให้ฉัน
 
ฉันเพียงแต่เปรยๆว่า..รถเลอะเชียว ..เดี่ยวจะล้างรถซะหน่อย
 
เผลอแป๊ปเดียว...พ่อฉันถือสายยาง มาล้างรถให้ฉันในทันที
 
 
 
 
 
 
จะหาใครที่ดี ที่รักฉัน ดูแลฉัน..ทำทุกอย่างเพื่อฉันได้เท่าท่านอีก คงไม่มีแล้ว..


ฉันคิดถึง พ่อ กับ แม่จัง  Tongue out
 
 

Comment

Comment:

Tweet

surprised smile ดูแลตัวเองและคนที่เรารักและคนที่รักเราด้วยนะคะ... big smile Hot! Hot! Hot!
ชอบเรื่องนี้มากค่ะพี่กระเจียว Hot!

อ่านแล้วซึ้งมาก ๆ ค่ะ big smile

#45 By Mrs. Holmes on 2011-12-06 16:04

ไปหาท่านบ่อยๆนะคะbig smile Hot!